ALIDA


hielp een moeder om grenzen te stellen

MICHELLE


heeft alles op alles gezet voor een slaapplek

JAN-WILLEM


zag veel jongeren met negatieve gedachten

ELSA


leerde een moeder complimenten geven

UIT DE PRAKTIJK


Vier collega's vertellen ons een verhaal uit de praktijk

Alida: 'Kleine veranderingen kunnen een grote verandering teweeg brengen'

Niet luisteren 'Ik ontmoette een moeder met een dochter van zes jaar. Haar dochter vertoonde moeilijk gedrag en luisterde totaal niet naar haar. Niet luisteren gebeurt natuurlijk bij iedereen weleens, maar dit meisje luisterde wel naar haar vader en naar opa en oma. Dat was opvallend.' Grenzen stellen 'In de eerste twee gesprekken heb ik heel wat vragen aan deze moeder gesteld. Zo kwam ik erachter dat zij het stellen van grenzen heel erg moeilijk vond. Dat is echt een basisopvoedvaardigheid. Net zoals aandacht geven aan je kind of je houden aan rituelen bij het naar bed brengen. Wanneer je echt aandacht voor je kind hebt, geef je een gevoel van veiligheid. Ik maak vaak mee dat vervelend gedrag bij positieve aandacht als sneeuw voor de zon verdwijnt.' Niet meer nodig 'Na drie weken had ik weer contact met deze moeder en ze vertelde me dat het ontzettend goed ging. Er waren nog wat kleine dingetjes die niet helemaal lekker liepen, maar daar kon ik haar wat praktische tips voor geven. Na drie gesprekken kon ze zonder mijn hulp weer verder.'

Kleine veranderingen 'Deze moeder dacht dat er iets met haar kind aan de hand was. Dat er onderzoek gedaan moest worden of dat haar dochter misschien wel therapie nodig had. Dat was allemaal niet het geval. De interactie tussen ouder en kind is zo ontzettend belangrijk en ook bepalend voor de sfeer in huis. Net zoals bij deze moeder waren er maar een paar kleine veranderingen nodig, om een grote verandering teweeg te brengen.'

Wij staan klaar 'Als medewerker van het Informatie & Adviesteam spreek ik ouders die bijvoorbeeld advies willen hoe ze met hun puberende dochter kunnen omgaan of hoe ze de communicatie met een ex-partner kunnen verbeteren. Ook schakelen we regelmatig met andere hulpverleners. Zo kreeg ik een coach uit Alkmaar aan de telefoon. Zij vroeg of ik mee wilde zoeken naar een passende woonplek voor een jongen van 17 jaar, die zij begeleidde.' Buiten de regio 'Alkmaar valt buiten onze regio, maar de moeder van deze jongen had gezag en woonde in Beverwijk. Het CJG was al eerder betrokken geweest, toen de ouders gingen scheiden en er veel ruzie was. De jongen van 17 hield zich niet aan de regels. Hij loog vaak en dwong zijn broertje om te stelen. Zijn broertje was zo bang voor hem, dat er traumatherapie voor hem was ingezet. De situatie was onhoudbaar geworden, waardoor de jongen van 17 bij zijn vader in Alkmaar is gaan wonen. Hij kreeg nog steeds hulp, maar ook bij zijn vader escaleerde de situatie.'

Samenwerken 'De jongen kon nergens meer terecht. Er waren grote zorgen dat hij verder het verkeerde pad op zou gaan. Het Informatie & Adviesteam heeft goed zicht op de mogelijkheden binnen onze regio. Samen met Veilig Thuis en de coach uit Alkmaar hebben we een plan gemaakt en de taken verdeeld. De crisisbedden zijn helaas schaars waardoor ik alles uit mijn handen heb laten vallen om een geschikte plek te zoeken.' Hoe gaat het nu? 'Het is gelukt om een crisisplek te regelen. Maar met alleen een bed is niet alles opgelost. Gelukkig stond deze jongen open voor hulp van een CJG-coach. Dan zit mijn taak erop en is het tijd om het stokje over te geven aan mijn collega. Zij gaat deze jongen verder begeleiden en daar heb ik alle vertrouwen in.'

Michelle: 'Soms moet je alles uit je handen laten vallen en doen wat er nodig is'

'De interactie tussen ouder en kind is zo ontzettend belangrijk en ook bepalend voor de sfeer in huis'
- CJG-coach Alida -

Jan-Willem: 'Ik probeer jongeren de lichtpuntjes en hun veerkracht te laten inzien'

Toename bij de huisarts 'Ik werk als praktijkondersteuner Jeugd bij verschillende huisartsen. De afgelopen tijd zag ik meer jongeren met mentale problemen. Dat is gezien de coronasituatie niet zo verwonderlijk. De jeugd heeft te weinig te doen. Scholen zijn een tijd gesloten geweest en alles was online. Ze misten de sociale contacten en het sporten. Geen feestjes of gezelligheid meer. Vaak zaten ze de hele dag binnen en kwamen de deur bijna niet meer uit.' Van somberheid tot depressie 'Door de verveling thuis en weinig sociale contacten kunnen jongeren eenzaam worden en allerlei dingen in hun hoofd gaan halen. Ik kreeg ze op mijn spreekuur met angstklachten, somberheid en zelfs depressie. Wanneer jongeren echt depressief zijn, verwijs ik ze door naar specialistische instanties. Maar zij zaten en zitten heel vol. In de tussentijd ga ik met deze jongeren aan de slag, zodat ze wel hulp krijgen.' Meisje van 14 'Zo ook een meisje van 14. Ze was down, kraste zichzelf en had suïcidale gedachtes. Dan gaan er alarmbellen rinkelen. Ik ben eerst nagegaan of ik een instantie kon inschakelen, maar daar kon ze niet direct terecht. We zijn gestart met psycho-educatie over automutilatie en depressie. Om te laten zien hoe je terecht komt in een negatieve gedachtecirkel en wat je daartegen kunt doen. Haar negatieve gedachten leidden vaak tot negatieve gevoelens en negatief gedrag en dan gingen haar gedachten weer: "Zie je wel... het gaat toch niet." Daarnaast ontwikkelde we een plan wat ze kon doen als ze zich zo slecht voelde.' Gelukshormonen 'Het beste wat je kunt doen is jezelf zoveel mogelijk activeren en dus bewegen. Dat is zó belangrijk! Het maakt stofjes aan in je hersenen, waar je je beter en anders door voelt. Even uit de situatie stappen en een frisse neus halen. Samen met een vriendin was het een stuk gezelliger. Positief contact is belangrijk, ook al stap je daarmee niet direct uit een depressie, maar het helpt wel je beter te voelen. Inmiddels kan ze bij de specialistische jeugdhulp terecht.'

Boze jongen 'Afgelopen jaar sprak ik een moeder met een zoontje van 8 jaar. Haar zoontje was vaak boos en driftig wanneer zij aan hem vroeg om iets te doen. Ze wist niet goed waar het mis ging, want ze gaf hem juist veel structuur en duidelijkheid. Uit pure onmacht begon ze zelf af en toe ook te schreeuwen wanneer haar zoontje zo boos werd. De dagen werden worstelingen en ze was de wanhoop nabij.' Thuis filmen 'Haar zoontje vertelde me dat hij vaak bang was om dingen niet goed te doen. Hij wilde het juist voor zijn moeder heel goed doen. We hadden afgesproken dat ik thuis zou filmen en we dit later samen konden terugkijken. Dat was natuurlijk best spannend. Het viel mij op dat deze moeder nooit tegen haar zoon zei dat hij het goed deed. Ze gaf hem geen complimenten en was gespitst op wat er niet goed ging. Zelf zag ze dat ze best kritisch was, op zowel haar zoontje als op zichzelf.' Positieve bevestiging 'We gingen oefenen met complimenten geven. Het viel op dat ze weinig oogcontact maakte of niet naar haar zoontje lachte als ze hem een compliment gaf. Het is voor een kind niet alleen belangrijk om te horen dat hij goed bezig is, maar ook om dit te zien. Het jongetje voelde zich soms zo onzeker en dat kan zich vertalen in boosheid. Op die leeftijd kunnen kinderen vaak nog geen woorden geven aan wat ze eigenlijk voelen.' Hoe gaat het nu? 'Door de positieve bevestigingen merkte ze veel verbetering. Haar zoontje had dit echt nodig om te horen. Hij raakt nog wel snel afgeleid, maar wordt eigenlijk niet meer boos. Terwijl dit eerst elke dag gebeurde. Moeder is vooral blij dat ze weer meer plezier samen hebben. Ze heeft nu oog voor waar haar zoon eigenlijk met zijn gedrag om heeft gevraagd.'

Elsa: 'Het is best confronterend om jezelf terug te zien op film, maar het kan echt je ogen openen'