RAJA


kreeg een jongen terug op school

BREGJE


bracht een gezin weer om tafel

EVA


vond de situatie niet veilig

GERDA


hielp een moeder met een PGB vraag

We vroegen aan vier collega's welk kind of gezin hun het meest is bijgebleven uit 2019.

'Als je echt motivatie ziet bij een jongere, dan gaan er ook deuren open'

Jongen in de schulden 'Ik begeleidde een jongen die door omstandigheden in de schulden was geraakt. Een intelligente jongen met zelfs vermoedens van hoogbegaafdheid. Op school werd hij gepest en dat laat altijd z'n sporen na. Toen zijn zusje plotseling overleed, waren hij en zijn ouders gebroken en ging het al snel bergafwaarts. Hij viel uit op school, ging overlast veroorzaken en kwam daarmee diep in de schulden terecht.' New Future 'Via een 'New Future' traject heeft de gemeente Haarlem alle schulden van de verschillende schuldeisers overgenomen en afspraken gemaakt hoe hij deze schulden ging terugbetalen. Dit gaf een beetje lucht, maar er moest meer gebeuren om hem weer op het rechte pad te krijgen.' Terug naar school 'Hij wilde graag terug naar school. Wel naar een hoger niveau, want uitdaging was belangrijk voor hem. Dat klinkt heel gemakkelijk, maar dat is het niet. Je komt niet zonder vooropleiding op een mbo. Gelukkig kende ik een docent en heb ik hem weten te overtuigen dat mijn cliënt dit echt kon. Hij mocht een test doen en die heeft hij ongelooflijk goed gemaakt.' Hoe gaat het nu? 'Hij is ruim 6 jaar niet naar school geweest en haalt nu alleen maar achten en negens. De afspraken met de gemeente komt hij na en hij veroorzaakt geen overlast meer. Maar we zijn er nog niet. Het verleden, in zijn geval een behoorlijke taakstraf achtervolgt je altijd. Samen met zijn mentor proberen we een oplossing te vinden, want hij moet gewoon naar school. Dat vind ik mooi, dat we ons samen hard maken voor iemand anders.'

Gezin in scheiding 'Ik kwam in een gezin met twee kleine kinderen van 4 en 9 jaar waarvan de ouders in scheiding lagen. Er was veel ruzie en geschreeuw en regelmatig moest de politie op komen draven om de boel te sussen. Ook de school maakte zich zorgen.'

Samen om de tafel 'De 1e uitdaging; beide ouders samen aan tafel krijgen. Dat was voor ouders heel spannend. We hadden gevraagd of ze een foto mee wilden nemen van de kinderen om op tafel te zetten. Wanneer de spanning opliep, grepen we terug naar de foto en de reden waarom we hier zaten; de kinderen. Samen hebben we afspraken gemaakt van heel schools, we laten elkaar uitpraten, tot de toezegging dat ouders er echt voor wilden gaan. Het gesprek viel ze mee... dat was een overwinning.'

Uitleg over de scheiding 'We legden uit wat een scheiding voor kinderen betekent en dat sommige reacties heel normaal zijn. Het jongste kind miste bijvoorbeeld zijn moeder heel erg. Dat was voor vader natuurlijk verdrietig. Ook het uitspelen van ouders is een begrijpelijke reactie. De brief van Villa Pinedo aan gescheiden ouders helpt om het doel voor ogen te houden: zorgen dat de kinderen geen last (meer) hebben van de situatie.'

In gesprek met de kinderen 'Natuurlijk vroegen we ook aan de kinderen hoe het ging. Met de kleinste heb ik een tovenaar getekend om er achter te komen wat hij leuk en minder leuk vond. Alle reacties heb ik verzameld in een presentatie. De kinderen wilden deze zelf graag aan hun ouders laten zien. Dat was zo een ontzettend mooi en krachtig moment! Met z'n vieren aan tafel vertelden de kinderen aan hunouders hoe ze zich voelden. Er was al heel wat verbeterd, dus ook een beloning voor de ouders.'

'Ouders hebben ondanks hun eigen verdriet en onenigheden het belang van hun kinderen boven zichzelf gezet'

'Dat vind ik mooi, dat we ons samen hard maken voor iemand anders'
- Raja Alouani -

'Ik heb heel moeilijke dingen tegen ouders moeten zeggen, maar ze bleven meewerken voor hun kinderen'

Gezin in zwaar weer 'In dit gezin speelden behoorlijk wat problemen. Ouders lagen in scheiding en hadden 4 kinderen. Er was veel ruzie en geschreeuw over en weer. Na een melding bij Veilig Thuis is het gezin onder de loep genomen. Het zogenaamde 'Top-Teen' onderzoek wees uit dat er geen sprake was van geweld, maar wel van verwaarlozing.' 13 weken traject 'Ouders stonden open voor het traject 'Samenwerken aan Veiligheid'. Dat is een intensief traject van 13 weken waarin we samen met een beschermingsspecialist afspraken hebben gemaakt met ouders. Zoals: de kinderen niet opzadelen met problemen van ouders, niet schreeuwen of schelden waar de kinderen bij zijn. De regels van de specialist waren streng en duidelijk en ik probeerde het voor ouders op een begrijpelijke manier te vertalen. Soms leek het wel 'good cop, bad cop.'

Wat was er nodig? 'Moeder was zwanger en vaak moe. Het huis was vies en rommelig. Balans en aandacht verdelen over de kinderen vond ze lastig. Er was intensieve hulp nodig. Zo'n 2 à 3 keer per week zorgde ik dat er iemand van ZIJN langskwam. Zij praatte ook vaak met de kinderen over hoe het ging en welk cijfer ze het thuis gaven. Na 13 weken kwamen ouders en de hulpverleners bij elkaar. De situatie was verbeterd. Ik kon het gezin verder ondersteunen op vrijwillige basis.'

Hoe gaat het nu? 'De zorgen namen geleidelijk aan weer toe. Samen zijn we naar de Beschermingstafel gegaan. De hulp is nu niet meer vrijwillig, maar verplicht met een Onder Toezichtstelling. Soms lukt het ouders gewoon niet. Dan is het toch fijn dat deze kinderen in beeld zijn en dat ze ondersteuning krijgen.'

Ik wil graag een PGB 'Als medewerker van het Informatie- & Adviesteam krijg ik soms vragen over de financiering van zorg. Zo belde een moeder, ze wilde graag een Persoonsgebonden budget aanvragen. Haar dochtertje van 6 was autistisch, maar in een zware vorm. Dat was ingewikkeld voor het gezin en moeder kon daardoor niet werken.'

Waar heb je hulp bij nodig? 'Ik wil eerst weten waar iemand hulp bij nodig heeft en waar het precies mis gaat. Deze vragen zijn zo open, dat ik meestal op huisbezoek ga. Zo ook bij deze moeder. Autistische kinderen hebben veel baat bij structuur, maar de handelingen van haar dochter waren echt dwangmatig. Zo moet het en niet anders. Eerst moest moeder zich aankleden, dan zij. Het brood moest in zoveel blokjes anders kon ze het niet eten. Ze kon niet alleen naar buiten en binnen had ze haar eigen plekje. Maar als het jongere broertje mee ging spelen, was ze helemaal ontregeld. Het broertje was natuurlijk alles behalve voorspelbaar. De ouders moesten constant in de buurt blijven.'

Hoe gaat het nu? 'Uit het gesprek bleek dat er al ambulante begeleiding bij het gezin betrokken was. De methode 'floorplay' werd ingezet om de band tussen ouders en dochter te verstevigen. Moeder voelde zich hier niet goed genoeg mee geholpen en durfde dat niet te zeggen. Ik heb voor haar contact opgenomen met de zorgverlener om dit te bespreken. Samen hebben we overlegd of dit gezin nog meer nodig had. Haar dochter gaat nu ook naar een buitenschoolse opvang voor kinderen met een beperking. Zo is er meer rust in huis.'

'Sommige ouders weten precies welke hulp ze willen en bij wie. Ik bekijk met ouders of ze met deze hulp eigenlijk wel geholpen zijn'